“Wat de rups het einde van de wereld noemt, noemt de wereld een vlinder.” -Richard Bach
Home
Vreemd Vakantiegevoel...
Door de vakantie loop ik natuurlijk weer eens een keertje achter... Normaal houd ik mijn weblog natuurlijk netjes bij *kuch*, maar dat was de afgelopen maand wat lastig. Ach ja, ik krijg toch nauwelijks reacties, dus ik denk niet dat iemand het echt gemist heeft :P.
‘Vakantie’ of ‘Thuiskomst’
Laat ik maar gewoon aftrappen met mijn vakantie naar Schotland, dat waren twaalf heerlijke dagen. Maar wat een wervelwind van gevoelens bekroop mij in die korte tijd. Het begon al bij aankomst. Edinburgh voelde vreemd. Was dit de plaats waar ik 13 maanden gewoond heb? Voelde ik me hier voorheen thuis? Een bezoekje in het begin aan de community deed me beseffen dat het niet meer ‘thuis’ was. Maar wat was het dan wel? Gelukkig had ik de eerste 4 dagen een stel goede vrienden bij me. Dankzij Joyce, Diana, Glenn en Oscar vlogen de eerste dagen voorbij. En aangezien mijn gevoelens in worstelpositie stonden kon ik iedere afleiding goed gebruiken. Een bezoek aan Kristel en het weerzien met Frances brachten geen verandering in dit ‘Droeverig gevoel’. Pas tegen het laatste weekend veranderde mijn gevoel weer van ‘Vakantieganger’ naar ‘Edinburgher’, maar daar kom ik zo nog op terug.
De Vlucht
Naast de wervelwind van gevoelens hadden we natuurlijk een leuke tijd. Dat begon al op het vliegveld. Waar Diana bij moest betalen voor één stom kilo’tje! Wat een muggenzifterij. Waarschijnlijk had Baliemedewerkster Joke er gewoon de pest in en dezelfde morgen flink de wind van voren gehad van haar man, maar dat praat niet goed hoe zij met de Easyjetklanten om gaat. Eenmaal in het vliegtuig werden de passagiers tot zes keer toe nageteld. Tja, hoe kan er nu één persoon te veel in zitten? Na de nodige vertraging schoten we uiteindelijk de lucht in. Oscar heeft hier weinig van meegekregen door zijn middagdutje en voor mij zat een man die beter niet aan zijn vakantie had kunnen beginnen. Wat een chagrijnig stel! Gelukkig had ik een aardige stewardess die me graag wat Britse roddeltijdschriften leende. Over de aankomst in het Hostel, welke 4 sterren beweert te zijn, zal ik maar helemaal niet beginnen. Wat een flut-tent! Maar, het gezelschap is belangrijker dan de accommodatie. We zijn die avond dan ook lekker naar de Bioscoop gegaan... Drie keer raden welke film.
Queue voor Harry
Vrijdagavond gingen we met zijn vijven in de rij voor Waterstones staan. Tja, de rij voor het laatste Harry Potter boek. Stukken ‘kleiner’ dan de rij die we twee jaar geleden in Londen trotseerden, maar de sfeer was er uiterst gezellig.
Emmie (verkleed als Rita Skeeter) was extreem ‘aanwezig’, dat was erg gezellig, want zo was er altijd wat te kletsen. Naast haar hebben we ook veel andere fans ontmoet. Haar vriend Ian was wat rustiger, maar een prima gesprekspartner om mee te bespreken hoe goed Snape waarschijnlijk is. En behalve het ontmoeten van nieuwe Mensen stond voor mij ook een oude bekende in de rij, Kat, een vrijwilligster waar ik in het verleden mee heb samengewerkt.
Nadat we het boek in handen hadden, lazen Oscar, Glenn en Joyce het boek als eerste in sneltreinvaart uit. Ik nam liever de tijd en heb het net als Diana over de hele vakantie uitgesmeerd. Diana was ook nog eens jarig dit weekend, en we zijn natuurlijk samen uit geweest. Gelukkig vond ze de club die ik uitkoos erg leuk, CC Blooms. Na vier leuke dagen was het helaas tijd om gedag te zeggen aan Oscar, Joyce en Glenn. Ze gingen weer terug naar Nederland en ik ging nog met Diana een paar dagen naar Newcastle om Saskia op te zoeken.
Rita over het in rijen staan voor boeken: “It is cool that books become Rock ‘n Roll!”
Newcastle, mooie natuur
De natuur in Newcastle is verbazingwekkend mooi. Er bleken drie hele mooie parken te zijn waar ik de vorige keer nog geen notie van had. Een lange wandeling leverde dan ook veel plaatjes op. Naast die hele lange wandeling hebben we ook nog veel gelezen (natuurlijk) en veel geshopt. Het was erg leuk om Saskia weer even in haar natuurlijke omgeving te zien. A twee dagen echter was het weer tijd voor mij om terug naar Edinburgh te gaan. Ik liet Diana achter en begaf me naar de Time-off-flat, alwaar ik opnieuw overspoeld werd met verwarrende gevoelens. ‘Thuis’ zat daar nog niet tussen.
Het laatste weekend
Zo, eigenlijk kan ik nog wel veel meer vertellen, maar deze blog wordt al lang genoeg. Snel aanbeland bij de laatste zes dagen. De flat was in een dusdanig slechte staat, dat ik het niet met thuis kon identificeren. Het was al nooit een geweldige plek, maar de huidige staat was gewoon te erg. De vernieuwde badkamer hielp ook al niet mee om het gevoel terug te krijgen. Alleen de paar avondjes met oude bekenden (Jonathan, Kristel) en nieuwe gezichten in de flat gaven een beetje het gevoel van oude tijden. Ach ja... Oude tijden herleef je niet, en daar heb ik tijdens mijn vakantie een duidelijk beeld van gekregen. Maar, het was in ieder geval wel gezellig en leuk om zo veel mensen te ontmoeten. Dat alleen al gaf me een voldaan gevoel. Op donderdag leerde ik zo een stuk of 6 nieuwe mensen kennen, waar ik nog even mee uit ben geweest naar ‘the blue moon’. Ze vroegen me of ik de week erop weer kon komen, maar helaas, ik was maar op vakantie.
Weerzien met mijn beste Schotse vriend
Uiteindelijk zag ik ook dit weekend Callum weer. Een vriend waar ik veel aan heb gehad tijden de kerstperiode en de periode van werk zoeken aan het begin van dit jaar. Natuurlijk zijn we op vrijdag en zaterdag uit geweest. Waarbij ik weer wat oude bekenden (Darren) en nieuwe gezichten (Claire) heb gezien. Verder heb ik het weekend nog veel winkels van binnen en buiten gezien en op Dinsdag ging ik afscheid nemen van Callum, wat ook weer een leuke ontmoeting met zich meebracht.
Bij Callums appartement aangekomen, bleek dat hij een lunch had met zijn manager (Callum doet sinds enige tijd modellenwerk) en wat vrienden van die manager. Andrew was echt het prototype model-manager welke je in Amerikaanse films altijd ziet. Warrig, spraakzaam, nieuwsgierig, netwerkend, egocentrisch, etc. Andrews reactie was meteen ‘You are the Dutch friend? Callum told me a lot about you.’ En dit werd gevolgd door een uitnodiging voor de lunch en als ik zin had kon ik ’s avonds ook nog wel mee uit. Dikke pech voor mij dat mijn vliegtuig die dag vertrok. Deze pech werd nog vervelender toen ik met Steven aan de praat raakte. Een onmiddelijke klik en veel raakvlakken zorgden ervoor dat we een aantal uur heel gezellig hebben kunnen kletsen. Steven is echt een heel interessante persoon en ik had hem graag veel beter willen leren kennen, en hij mij ook. Gelukkig hebben we mailadressen uitgewisseld en zullen we elkaar wel weer ontmoeten als ik weer naar Edinburgh kom. Het afscheid van Steven en Callum was weer best zwaar, eigenlijk had ik het niet erg gevonden om mijn vliegtuig te missen en zo een week extra te moeten blijven, maar eenmaal terug in Nederland, bleken ook daar weer leuke dingen te gebeuren.
Mijn avontuur in Schotland begon hier. Omdat de lijst met blogs van nieuw naar oud loopt, moet je op 'vorige' klikken om chronologisch 'verder' te gaan. Tegenstrijdig ja... ;-)
